هادی عسگری
داستان هادی 1
علی وِ مایُش سکینَه شوات: ما می إنجومْ وا!
سکینه شوات: چِند سالُ دارِم وِت واجِم، واجی نَمْوآ ! اُسمِه چی گِرتایَه؟
علی شُوات: عاشق گِرتایی !
سکینه وِ اکبِر واجَه : إیوین پورَت چِه واجَه! واجَه عاشِق گِرتایَه !
اکبِر شوات: چِه کَکَه خوریایی توییِ شیر بیرِنجْ توآ اِنجو هَگیری؟
سکینه شوات: اُسمِه کی هو؟ علی شوات: دُتویی مَمَد ، سکینه شوات: کُم ممد؟ شوات ممد پِشت وارَه ، اکبر شوات: عاشقی کی جی گِرتایی، آدِم قحطی بی؟
علی: میگِر چِشو ؟
سکینه: اُنوت نَتْ شَواگیرِفت!
علی: چورا؟
سکینه: چون تو خوی اُن خو و بیاری روضایی یید.
علی: یعنی تو اُنوتْ شیر دایَه ؟
سکینه: نه
علی: پس می شیری مایی اُنومْ خارتَه؟
سکینه باز جی شوات نه ، علی گو گیج گِرتایَه بی شُوات: پس چوطوری گِرتَایه !؟
سکینه شوات: ۶ماه بعد إز دی گو توم أُوزانا ، باغاجَتْ دلُش درد اوسَّه گو می مجبوری گِرتی خویُش یک رو إیشی شهر، شینیِم دکتر، أُو رو تُمْ هَسپارتْ وِ رُبابی ، یک رو اُن وِ توش شیر دایَه، چون دُتویی ممد جی چند باری مایُش مریض بی او وِ دُتُشُ شیرُش نَشَّدا ، هَشدایَه بی وِ رُبابی بورایی دی اُنوت ناشی گیرِفت.
علی حوسابی پکر گِرتا او اکبر پوزخندی شی زِی و شوات: شانسُت جی شیریو، شیر بیرِنج
علی جی شیپیا کِم نَیارَه شوات: خب دُتویی صیفِر علی چی؟
سکینه: اُن جی شیری رُبابیشْ خارتَه
علی باز شوات: دُتویی احمِد قصاب چی؟ باز سکینه شوات: اُن جی خووُتو ، علی عصبانی گِرتا و شوات: اصلِن دُتویی تو آبادی هو گو رُبابی شیرُش ندایَه بو؟
اکبِر شوات: فکر وَنَکیری، تا می ویرُمو رُبابی هِر وَچَه یی تو آبادی بیرِمبَشْ کَه یا وَچه یی تو کیچَه وَشیدی، شیگِرِفت و او سینه شُش دِتو حَلقی وَچَه کَه.
سکینه شوات: حرفی وِلَکی نَزِن مِرَه ، همه واجِن رُبابی شیرُش شوفا بیَه، هِر وَچَه یی گو بی قوراریشْ کَه تا اُن شیرُش وَدا آرُم گِرتا.
اکبر شوات: وقتی جیجَه یی دو مِنیش تو حَلقی وَچَ شیکَه رَهی نیفِسی لُنجُش جی هِم نیشّا ، وَچَه یی بیچارَه بی هوش گِرتا ، بعد واجِن شیرُش شوفا هَتَه، آخِر إنجو عقلُت کیا شییَه؟
سکینه شوات: وِل انگاری نَکِر.
اکبر ادامَش دا و شوات: ، شیری غلیظیش جی دارت، پُر چرب.
علی شوات: میگِر توخارتُه ؟ سکینه دارتُ چپ چپ دیَه ش کَه گو اکبر شوات: نه ، می توم گو اِز پیشی اُن یارتُ دوقدر دِهِنُت چرب بی گو خُشکَه مِجی تو دِهِنُت وِناتوستا، هَمَش بِروَستا، آخِر مجبور گِرتایی خوی یک تیکَه جُل خُشکَه مِجی وِ پِشتی سِرُت هَبِندی.
سکینه شوات: تا اُسمِه نَتواتَه بی؟ إیوین یک رو نَبویی خوی وَچَم چوکارُت کَرتَه
علی شوات: بابا گو کاریش نَکَرتَه ، بِدبَختی می بورا ربابیو
اکبر شوات: زی قوضاوَت نَکِر پورَه.
بعد از چِن دقَه سکوت علی شوات: چه شیر تو شیری بیَه تو دی آبادی ، الان می بورا اِنجو هَگیری چوکارُم واکَه؟ ایشی آبادی بی؟ رُبابی محدودَه یی شیر هَتیش تا کیا بیَه؟ حدّ و مَرزیش دارتَه؟
سکینه شوات: ناراحت نَبو، خویوم بورات اِنجو وَئیوزی
علی شوات: اَسمِه دی ربابی زِندَه هو یا مَرتَه؟
سکینه شوات: چِند سال ُ مَرتَه ،خودا بیامرز شِو جُمعَه ویرُش کَفتِم ، یور تا ایشِم سِر خاکُش
اکبر شوات: ها ورو إیشِم خوی مایی جِسمیت سری خاکی مایی شیریت.
وقتی وِ مَزار ایرَسایِن ، سکینه اِشارَش کَه وِ یَه قبر گو چِنتا جِن دورُش هَنیگِشتَه بوین و شوات : اُیْوُه
علی شوات: همه یی دیاش شیر دایَه گو یومیِن سِر خاکُش ؟
سکینه شوات: نه دیا إنجوهایی وَچَه دارِن گو بورایی طلب حاجت یومیِن.
علی خوی تعَجُّب شوات: چه حاجتی؟ چورا اُن اِنجوَه ری قبر دورازُش کیشایَه؟ سکینه خوی شرم شوات: دارَه جیجَش وِ قبر مالَه تا شیرُش وِشتِر گِرتَه.
اکبر إیپَرا تو حرفی سکینه و شوات: چند سالی بی دوی جی یک مومزایَه جعلی ساجِن وِ نُمی مومزایَه شیری ، دوری ضریحُش جی چنتا هولوک وَئلِن گو جِنا جیجَه شی توش خوستِن و یک فاتحه وِرخُنِن تا شیرُشی وِشتِر گِرتَه ، دوقدر گو مردم جاهِلِن.
سکینه شوات: خوجالَت کیش، مَرتَه حُرمت دارَه، همه واجِن نیفِسی رُبابی حق بی یَه ، اکبِر شوات: نیفِسُش نه ولی شیرُش گو مالی حق بیَه، می إیشی بوراش فاتحه وِرخُنی.
سکینه شوات: مَرتَه گوریش نَکِر ، نَشْوا بوراش فاتحه وِرخُنی.
علی گو حوسابی ناراحت گِرتایَه بی شوات: میت بورا یک رو ماشْ بدبخت کَرتَه
سکینه شوات: مجبور بویی، موات گو باغاجَت بیمار گِرتا.
علی شوات: اُسمِه باغاجه بیماریش چی بی؟
سکینه شوات: هیچی ، الکی خُیُشُش زِیَه بی وِ دل درد تا خُیُش بورا ماجونُت لوس وَکیرَه گو خُیُش آشتی کیرَه
علی از عصبانیت دو دستی وِتو سِرُشُش بَستُ و إیشی
سکینه شوات: کیا شی؟ علی شوات: سِری قَبری باغاجه
اکبر وِ سکینَش وات: اِمشو پِیُت آباد گِرتَه
سکینه وِ علیش وات: پس یور دی ظرفی او جی إیبِر
علی شوات: نَشوآ ، کاری بی خُیُش داری؟
اکبر شوات: او إیبِر ، خُیُت لازِمُت گِرتَه ، وتوم وات زی قوضاوَت نَکِر