شعر به زبان نایینی

 

تعل و شیرین

شاعر : اکبری اهل فیض آباد

آخِرُش دلی خودا وِ   حالی  نایین    اُوسُوتو    

وارینی خوبی یومَه سینَه یی أورُش أودُتو

وینی گو سَوز إیبییه دار و دیرَخت و خولاشَه  

خوش وِ حالی کسی گو باز کوهَسُون وَ آشَه

بَلکی روستایی دلُش خوش کیره وِر اُو و علف

نیَه تو شهر و بورا یَه چِکّه شیر اُشو تو صف

بَلکی دل نَوِندَه  وِر شهر و  خیابُن  و  قوطی

 چارتا بُز گوشدارَه و بُزغاله و کَرک و کوتی

ریشَه یی  إصالتُش  نَسپاره  وِر  دِمی تیشَه

 پَرواری   هَبنده  و مِنّتی  قصاب   نکیشَه

بَلکی شهر نشینا جی کولاهی خوی قاضی کیرِن

با حِمایت إز دِیا خودای خوی راضی کیرِن

مَردمی روستا نشینن هِیمه تاجی سِری ما

پینه یی دستُشی چون وَ بوسَه پِیغومبری ما

شوما  مَردمونی  روستا  و عشایر  به  خودا

إز تلاش  و کارُتی  بِیید   ولی     نعمتی ما

کاری دیم إز نیومَه غیری دو گو شعر اُساجی

وِ  زوهونی خویومی  یَه خودا قوت   اُواجی

اُواجی  خَسته  نَبید  و اُکارید  دِرو   کیرید  

بِر کیرید یوز و وایُم و خویوتی دوشُو کیرید

شیر و ماسّ وِ خیگ ریجید و مَسگه یی وِدس یارید

ما جی را یَه خالَه چو مَسگه بورا هیوَس یارید

دِلُمی لَکُش زییَه  بورایی  سِرشیری  بومی

 قیدیما  تو  هَف  مَحلّه وَ  پیچا  بویی   نومی

نَکارید  إیگر  شُوما  حُبوبات و گِندُم  و  یَه   

أبی  نو کیا  وَ هو  تا شهر نشین  بیرَه   کیَه

اُوفتوی طبیعت إز  آسمونی شهرها  بِرشیَه

إز صودایی قَانّ و قانّ حوصیله هامی سِر شیَه

خوراکی مَردمی شهری سِر تا پاش ماشینی هو

مثلی  مالی  إز چی  یا  گو سِری  یاش  وَ  نَهُو

فیض آوای شُکری خودا ألان سه چار جو اُو دارَه

بورایی  هُووا  خوری   کُلّی   بیا  و بُرو    دارَه

ولیکن  چه فایده  هیچ کی  نَهو  تا    اُوکارَه

جَووناش بِر شِین و پیرُش حال و جون نَدارَه

روستاها  گَردی یتیمی  وِ سِر و روش   وارَیَه

با دی گو لطفی خودا باز جی وِ دادُش رسایَه

أبی هیچ کی ندارَه حال و جونی بورایی کار

شیوا پشتی میز نیگِن و اُتولی إیبِن سُووار

زومونه عوض بِیَه و روستاها جی روستا نَهو

وینی گو اُتُل مُتُل تو پاشنی هِر کیَه وَ هو

خیالی بِد  نَکیرید  نَه،  ما نَدید  بَدید  نَهِم

نه حسودِم و بخیل، قیدیمی یِم جدید نَهِم

وِر دُماغ  ناخورَه بویی کَه گِل و ملاتی رُسّ

وِگوشُت ناخورَه هیچ صودایی کَرک و هُورُس

کوشی أو زومونایی گو خِروشی وِ چُن ایکَه

بورایی  تقسیمی  اُو أفتووُشی  نوشُن  ایکَه

هیچ کی ساعتُش ندارت و سیرَه شی بِر پیاکَه

 خِر و خورجینی بیُو و بار جی باری خِر پیاکَه

ناوینی حِیوُنی گو  إییَه  أوشو  إز دور  و  بِر

هیچ کی تو روستا  وُ ناکیره  بارُش  باری خِر

دیواری أقِل مَقِل و ینید  گو إز  هِم  وَ  ریتَه

تو  مَحله  وَ  أبی   پشگِل  و  سَرگین   نَریتَه

کیه ها مُش  ندارَه تا  گُش  دارَه کسی  مَلُو

وِگوشی  وَچا أبی  نَخارتَه إسمی  هُشنَه و کَلو

أبی  نازونِن  چی یو أرچُن و  صِبرَه و سازو

زوونی  نایینی  شی  نُشون   نداده   وِر  دولو

چه زونَه  نَهنُو و گِل گِلو   و بِندُلو   چی هُو

پِر و  پیلیش  نَدیَه،    نازونَه   آزامو   چی هُو

وقتی گو تیرین سُوتُ وِسگی گو دولاغ دِری کَفت 

أبی  چَش وَنا تومَه  وِ حالی  إنسون  ایبیرَفت

با دی گو تاخونَه بوی تاریک و سیاه با دی حال

خوش بی یِن مَردم و هیشکی نَشوخا غُصه یی مال

نَه دیقَد خِفت   و خیال بِی نَه   بولایی إستِرس

او زَمون سِکتَه کیا بی گو إیوِندارَه راهی نیفِس

بَرکت تو  زندگی  وَ حرفی   أوِلُش   إیزِی

سینَی  دل ... نَبی  وقتی  زوون  کِلُش  إیزِی

پیر و  پارا  اوشویِن  و اوشوی  خیر  و برکت

قُطاری  قافلَه   إنگاری  وِیسا   أز     حرکت

ویرُتُ   حیدِری  قاسِم   خودا رحمتُش کیرَه

حَمومیش دارتُ و خِرُش بریکَه تا خوب إیچَرَه

نُوما صُبحُش وِرو خُونت و خِرَچوش سُووار إیبی

أبی  تا  چَش شیدیو  مشغولی کارُ و  بار  إیبی

با چِه خِفَّتی شویُ و کاوِندُولُش جِمعُ شیکَه

گاهی إز شیوی خَرواری جی خِرچُوش رِمُ شیکَه

با چِه خِفَّتی وقتی خَروارُش سواری خِر إیکَه  

دِر  أیکَفت  إز  خِر و  لَعنُش   وِر  خِر    إیکَه

سینه یی أفتو روَو شیوات چِه جون سختُ مِرَه

إیکی بی شُوات گو جون سخت تر إز مِرَه خِرَه

إیکی بی شُوات زوون بسته گو تقصیر ندارَه  

فُرصتیش ندایَه حیدِر بورا مُردِن بیچارَه

تازه إز صحرا گو پِه تومَه تینُش روشن إیکَه

پِرنَه یی خستگیُ و وی خوویُش وِر تن إیکَه

هِم نشینی سِری تین بی أز سری شِو تا وقتی سِهِل

نو نَخارتی شُوی و خشتُش أومالا خوی یَه کُپَّه گِل

با دی حال، آه نَبی تا با نالَه یی سُودا کیرِن  

نازونِم گو خودا شی پیا گو خودا خودا کیرِن

إیکی وازُش کیشا و إیکی هِی شوکُفت کُلُو

إیکی کَفتینُش وِ دستی بوی و إیوَسّا رَدّی اُو

لوباسی پُلو خوری شی صَد تا لیفَه پِه وَبی

 بعضی وقتا نویی خالی جی وِ تو سُفرَه وَ نَبی

کی أبی إز زوری وَشکی پَرتولُک وِر إیکینَه

کی أبی شو پِشتی کار و کی أبی کار إیتینَه

کی أبی بَرا تِلُش تفِنگَ چو وِ نا کیرَه   

کی أبی رَدّی چوروکَ ویزَه سِرُش بالا کیرَه

ویرُتُ مِرَه چووَه گو شیرُش أُوراتُ با خِرُش

سپاهی بهداشت یومَه و کَپی شونا وِ تو سِرُش

دِر دی حال بی گو خِرَه یَهو وِ عَرّ و عَرّ یومَه

تا چَشی خِرَه وِ دی هِیبَت و کَرّ و فَرّ یومَه

شواتُ  گو  نَه  بورا  خِر  گو  واجِن  قَداغِنُ

ناوینی   گو    قانون  مثلی   رویی    روشِنُ

قِصه یی تَعل و شیرین بی قِصه یی قیدیما

نور  وِ قبرُشی وارَه  چه     سادَه بی  زندیگیا

وِری پول میونی مَردم  وری وا نَشییَه بی  

با خودا ریفیق  بویِن   إز تو   دلا   نَشییَه بی

هَمَه  قانع   بویِن  و رنگی   تجملات   نَبی

مُعتاد و چَقو کِشُ  و بی سِرُ و پا و لات نَبی

قربونی  رَحمی  خودا  گو  دییَه  وِر  ما  نَکیرَه

إختیار دستی خویُش وَهو هِر کاری شُوا کیرَه

زندیگیا وینی گو  سَبک و سیاقی غَربی  هُو

پایی ماهواره نشین گو چِه  زونَه  خودا کی هُو

وقتی إز روستام أُووات گو سَوز و خُرِّم گِرتایَه

یایی شُکرُش باقی هو قحطی یی أُو کِم گِرتایَه

جوندارایی وییاوُن جی هَمَه خوشحال إیبیِن 

مهمونی دی سُفرَه یی رَحمتی إمسال إیبیِن

أشکی شوق إز چَشی هِر خولاشَه یی سِرا زیرُ

إگه  أرو  نکیری  شُکری خودا،   فردا   دیرُ

خوش وِ حالی  کسی گو  غُصّه یی دُنیا  نخُورَه  

بَرا     دنیا    نَکیرَه   أخم  و نگیرَه   أُو غورَه

فرقی  ناکیرَه   إگر   پادُشاهِم   یا  د ِرویشِم  

 وَ مونَه   دنیا   وِ دنیا،   آخِرُش    باید إیشِم

أکبری إگِر یومَه  تو شهر و   موندُگار  إیبی

خاش نشین بِیو و إیشی سوراغی کسب و کاری بی

یادی فیض آوای کیرَه گِر فیلی خاطراتی ما

شوما  جی  عیبُش نَواجید  وِر دو گَپ و گفتی ما  

-----

* بنده این شاعر را ندیده و از نزدیک نمی شناسم اما شعرش را بسیار دوست دارم و مایلم در کتاب بعدی هشوا نیز آن را منتشر کنم . خواهشمندم اگر کسی دسترسی به ایشان دارد بنده را هم راهنمایی کند تا رضایت شان را جلب کنم و اگر اشعار دیگری هم دارد از آنها استفاده کنیم . متشکرم // ترجمه شعر را در ادامه مطلب بخوانید. 

 

 

 

ادامه نوشته

شعر وداستان از محمد رضا

* خِری زوون نشنو  

خودا اَمواتوتی بیامرزا، باغاجم خودا بیامرز یَه خِرچو کوچولوش دارت یادوگاری إز زومونی گو گَلّه داریش کرتَه بی همرَهی خویوش شو یارتَه بی آبادی.

دی خِرَچو مالی آدمی و آروم بی .هِر دِم باغاجم شوات دی بورایی گَله داری اَرزشُش َاز یک ماشینی جیب بورام وِشتِرو .آما حیف گو پیر گِرتایَه.

یَه رو شوات باغاجه خِرچو عادی سِری سیدَر دارَه سو وارُش گرت او شُو تا یَه اُوی حوسابی وَخورَه آما اَذیتُش نَکر.ما اَز خودا خاسّه سُوار گِرتایم چهار نعل تا سِری سیدَر زون بَسّه به تاخت ایشی .پیاده گرتایی سیر اُووش وَخوارته بی .یَه خَته وَلگی تویُم بوراش وِر کنتُ شو خا سِر حال گِرتا دوباره سُو وار گرتایی سِراشیوَه دِ تو آبادی .

نازونی چِه دِ سرُش یومیَه بی، نزدیکی طویلَه گو گِرتا هِرچقد تیقَلّام کَ وِیسَه پیادَه گِرتی گوشُش بدهکار نَه بی به سرعت رِی دِر طویلَه سرعتُش زیاد گِرتا .

وِ حوسابی دی گو دِمی بِری طویله رسا آرُم گرته ازُش پیاده نگرتایی .

دی خِری زُون نشنو همی دی جوری گو سُوارُش بویِم سِرُش تو طویله کَه او دِبزور، ما إز یَه ور پامی دِ چارچو گیرُش کرتَه بی اَز یَه وِر کَله می شیو سفتی برگه .یاییی دشمِنوتی خالی یه پوسّی إز پا و وری لوپومی وِرومه گو نَواج.

شوما واجیت یه پاره ما آدما زون نشنوم یا خر؟

ترجمه فارسی.

الاغ زبان نفهم

خدا اموات تان را بیامرزد. پدر بزرگم خدابیامرز یک الاغ کوچک را یادگاری از زمانی که کارش گله داری بود آورده بود آبادی .این خر آروم و دست آموز بود.گاهی بابایی ام می گفت این خر ارزشش بیشتر از یه ماشین جیپ بود برام.حیف که پیر شد.

یه روز به من گفت بابایی خر کوچولو عادت داره از استخر آب بخوره، سوارش شو ببرش آب حسابی بخوره اما اذیتش نکنی. ما هم از خدا خواسته سوارش شدیم چهار نعل تا لب استخر به تاخت رفت.پیاده شدم سیر آب که خورد یه کم برگ درخت توت براش کندم و خورد و سر حال شد .سوارش شدم و به داخل آبادی سرازیر شدم

نمی دونم چه به سر ش اومده بود به نزدیکی طویله که رسید هرچه تلاش کردم وایسه تا پیاده شم گوشش بدهکار نبود و به طرف طویله سرعتش زیاد تر شد. ما به حساب اینکه دم در طویله سرعتش کم می شه پیاده نشدیم .الاغ زبون نشنو همینطوری که سوار بودم سرش را تو طویله کرد و زور زد.یک پای ما در چارچوب در گیر کرده بود از طرف دیگر سرم به آستانه در گرفت. جای دشمن تان خالی پوستی از پای من ور آمد که نگو. شما بگویید ما آدم ها زبان نشنو هستیم یا الاغ ؟

 

*شعر

آخودا سلام سلام صَتّا سلام / آخودا وِل تا اُواجی چِن کلام/

قربونی خلقت و کارُت آخودا / قربونی حکم ُ مرامُت آخودا

آدما چقد خُی هِم فرق دارِن / یه تیره پُر کار ُبعضی بی عارِن

یه پاره حسودُچشی شور دارن / یه پاره شی دست و دل واز سینه بی غرور دارن

یه پاره از پر خوری لُپ گُلی ین / یه پاره خُی سیلی گل ری لپ دارن

یه پاره از خوشی تنگی تِل دارن / یه پاره از وشکی دل تنگی دارن

یه پاره شِو چشو دیمو نه وَسن / یه پاره کیومبشی مَسه ولی عقل کَسِن

یه پاره خُی پارو پیل بالا کیرن /یه پاره یه تیکه نو را عِرضُشی جلو تارن

یه پاره مثلی کنیزی حاج باقر غُر غرو ون / وسکی اند و او ویزن مثلی جنابی سُم دارن

اگه مال دار بی واجن شو دز زایه / اگه نه . واجن خولاف کار بیه گو پیل ندارن

آخودا دسُّم ایگیر قربونی تو / اگه دی زیمین همش گناه کارن

هر چقد گناه داری ایبخش تو دی ماهی عزیز / آدمایی دی زومون هر چی شی وا حرف برآرن

مروضا زیمینی بندیگی وَ بوس / بعدی دی اوشو کیه دِ گُرده ووس

* ترجمه

.خدایا سلام، سلام، صدتا سلام/ اجازه بده چند کلمه با تو بگویم

قربون خلقت و کار تو / قربون حکم و مرام تو

آدم ها چقدر با هم تفاوت دارند / عده ای پر کار و بعضی بی عار و دردند

بعضی حسود و چش شورند / بعضی قلبی صاف و دستی باز دارند

بعضی از پر خوری لپهاشون گل انداخته /بعضی با سیلی گل روی لپشان نشسته

بعضی از خوشی و پر خوری شکم درد دارند / بعضی از گرسنگی دل تنگند و نا خوشند

بعضی بد برخورد و عبوس اخمو هستند /بعضی کله های بزرگ ولی عقلی کوتاه دارند

عده ای پولشان از پارو بالا می رود /عده ای برا ی یک لقمه نان ابرویشان را کف دست گرفته اند

عده ای مانند کنیز حاج باقر غر و لند می کنند / از بس دوندگی می کنند گویی از نژاد سم دارانند

 

اگر مال داشته باشی می گویند دزد است /اگر نداشته باشی می گویند راه خلاف رفته که بی پول است

خدایا دستم را بگیر / اگر تمام زمینی ها گناهکارند

هرچقدر گناه دارم در این ماه عزیز ببخش /هر چند مردمان زمانه می خواهند حرف در بیا ورند

محمد رضا زمین را به بندگی خدا ببوس (سجده کن)/ بعد با دلی آرام برو خانه

انواع نخ در نایین

نخ های مورد استفاده در منطقه نایین از جنس طبیعی و بدست اهالی خانواده فراوری و تبدیل به فراورده می شده.هر نوع بسته به مورد مصرف خواص و ویژگیهای منحصر به فرد دارد. بعضی نخ ها هم دو یا چند منظوره هستند که در پی خواهد آمد. عموما 6 نوع آنها معروف بوده است:

1-نخ های پنبه ای یا چُله ای .چُله (پنبه).

2-نخ می چُله (ترکیب خاصی از چُله و موی بز)

3- نخ کُرک یا( کیرک ) بدست آمده از شتر و بز

4- نخ پشمی.

5- نخ آزامی .

6-نخ لیف.حاصل از الیاف خرما .

-نخ های متفرقه دیگری مثل نخی بنام میم نایی(نخ موم اندود شده) برای کفشگری .یا نخ حاصل از پوست گوسفند برای درست کردن غربال جهت کار کشاورزی یا نخ حاصل از روده گوسفند برای کمان حلاجان در منطقه بوده که کاربرد مخصوص ولی کم داشته و عمومی نبوده است.

-نخ های پنبه ای با تابانیدن الیاف ظریف پنبه با چرخهای دستی کوچک و در اوایل این قرن با رونق گرفتن قالی بافی با کمک چرخهای کارگاهی بزرگ دستی بافته می شده است. این نخ ها کاربردهایی از قبیل .چله قالی.گلیم بافی .خورجین بافی . طناب وانواع ظریف ان برای البسه و پارچه و............داشته است.

-.نخ مخلوط چُله(پنبه) و موی بُز..این نوع نخ کاربری زیادی داشته .یکی از دلایل آن محکم بودن به خاطر استفاده از موی بز و تا حدی نرم بودن به خاطر استفاده از پنبه و فراوانی پنبه در نایین قدیم و روستاهای همجوار ان بوده است.

چند کاربری عمده آن عبارت است از:

- بافتن گلیم به عنوان فرش و زیر انداز .وال.(برای آردو گندم) تاچه وال(کوچکتر از وال برای ارد)..شالی یا شالَکی که ظرفهایی بزرگ مثل گونی برای حمل کاه و پوکه خالی شده وش پنبه(کلوزه خالی)برای خوراک دام .خورجین و روکش پالان الاغ . هم از این نمونه است.

- نخ می چله با ابزار دستی بانام محلی پیلی و عمدتا بوسیله مردان انجام می شد. .به کار بافتن پارچه شالکی و وال و .......لَبافی .می گفتند .دار آن تقریبا مثل دار قالی و افقی روی زمین بوسیله میخ طویله محکم می شد . شانه لبافی هم مثل شانه یا (دفتین )قالی با دندانه های درشت تر بود . تار و پود آن از نخ می چله بود .

-کُرک شتر یا بز نرم و برای لباس زمستانی مثل عبای زمستانی .بلوز . کلاه .دستکش .شال کمر.جوراب و پاتُوه. استفاده می شده است

داستان های کوتاه محمد رضا - ادامه

*حکایتی کوکومَعو اُ شونه سر

یه رو صُبی زی شونه سر دلی دلی شوخونتو کاکُلُش تکونی دا. کوکومعو تازه از شوکال یومی یه بی تو دیفالی قَلَ گُ چندین سالی پیش خوراب گِرتایه بی سَلَش دارت. تازه چَشوش گرم گرتایه بی.سر اُ صودا گُ حالیش گرتا از سَلَش بر یومه شو وات اولی صُبی چه بی یه .خَوگُت حورُس خونه .

شونه سر یَک قِرُش دا شو وات :کاکلی رنگو وارنگوم ای وین....آوازی قشنگوم ای وین. خیبرایی خاش داری خُی قصه....هیمه یا وَ میشی وَسه........آما تو چی؟ بِد پَک اُپوزی.اُمَد نداری.آوازی تو علامتی مَرگُ .انکار سیقَره از تِلَ تِگی ریجی. هیشکی تُش نا وَسه.....

کوکومعو مالی سری حوصیله شووات: خُیُوت زُنی چِقد بد بو یی .نه بال اُ پری حوسابی بورایی پرواز داری.صَی مِن ادا اُاطوار داری خُوی نوکی دورازانگیله ات  ... اما عزیزم .گُلی بی عیب کیا وَ غیری خودا.هینر مندی اوساتر از هیمه کی یو غیر از خودا. یو ر تَ وِیایی دی گُ عیبی هِم او واجم خوبی یایی هِم ایوینم اُ دنیایی خویومی خوبتر اوساجم.

 

برگردان به فارسی

*داستان شانه به سر و جغد

یک روز صبح زود شانه به سر [هد هد] دلِی دلِی می خوند و کاکلش را تکان می داد. جغد تازه از شکار امده بود و درون لانه اش در دیوار قلعه که چند سال پیش خراب شده تازه چشمش گرم شده بود که .سر و صدا را فهمید .از لانه اش بیرون آمد و گفت: چه خبر شده که اول صبحی کبکت خروس می خواند.

شانه به سر چرخی زد و گفت: کاکل رنگارنگم را ببین....آواز قشنگم را ببین...خبرهای خوب دارم با قصه....همه جا مرا دوست دارن. اما تو چی؟ بد صورت هستی .بد شگونی .آوازت نشانه مرگ است.صدایت انگار سنگ ریزه از کوه پایین می ریزی.هیچکس تو را دوست ندارد.

جغد بسیار سر حوصله گفت: تو خودت میدانی چقدر بد بو هستی .بال و پر درست و حسابی هم که برای پرواز نداری.صد من ادا و اطوار داری با این منقار دراز بی ریختت.

اما عزیزم: گُل بی عیب غیر از خدا کجاست.هنر مند استاد تر از همه چه کسی است غیر از خدا؟ بیا تا به جای اینکه عیبهای همدیگر را بگوییم .خوبیهای همدیگر راببینیم و دنیایمان را زیباتر بسازیم.

کوکومعو=جغد

شونه به سر = هُد هُد

 

 

* اختولاتی ماجون و باغاجه

 

(م): دِمی صُبی لَقوَه دِجونُم کَفت.

(ب): ها سیگه وینی مهر ماه نِصبی گِرتَ

(م) : بونامی دی یَه پالونَش دی نی شایه

(ب): کَهی گِندوم از پارسال وَمونده یا نه

(م): ها امسالی بی هُ

(ب)علی دیزل می اَسبارت َ صوبا خاکی دوک یاره صودا ماشین اِگه حالیت بی یوُ واجی خویوم کِ . مَد قاسم شو وات کیمکُت کی ری یا واش یاواش کَ دِلاش نِم رویی جُمَ بلکی وَچو وا کیمک کی رِن یهَ چَپَ گِل دِری گُمبِیا مالِم تا تِگ نه یُمی یه.

(م): اگه دی بر اُپاشنه بُ ما جی بونامی گیزُ گُمبی وا کَ.

(ب) : هه هه هه .گیزُ گُمب نه یو هم شهری .ایزو گامُ.

(م): ها هر چی .هِمی دی گُ شوما واجی.

(ب): دی چَپُشَچو ا گُ تو گَله دِ بُین از کی یِن؟

(م): از حاج مَدالی خودا پِی بیامرزای.هَفتی پیشی شو وات .موقی تُخمی گودار اِگه  ای وِدره گوسبندیکُرفه مال نا گِرتن.

(ب): شوما جی صوبا قوچَ دِتو گَلَش کِ .

(م): مردمی آبادی راضی هِن؟

(ب): بله گُ راضی هِن . آبادی دوقد گوسبند نداره هِر کیه وار یه قوچ خدمت کی ره.

 

(م): ها سِری زیمَسونی گُشدارتوشی مالی سختُ. مابان قمبر خیبرُ ش دارت گوسبندی هِمَتو وایُ شی اي هَفته َ بر کَرتَ رحمی خودا علم روضا مُلتَفت گِرتایَ دِ غوباری دی یاش نایَ وِروشی مالا یَ .جِنو وا خیبروشی دارت کاری دَله دُزایی معتادُ..اشناین.

(ب): خودا رحمی کی ره .دی چه بولایی هَو گُ جَوونی مملکتی ماش دوقد بی غیرت کَرتَ .

(م): یه مُشتی یوز اِمَری تا اِجالتن ناشتایی او خو رم تا ای وینم خودا چیش وا.

(ب): خودا خیری مخلوخُش وا

 

 

برگردان به فارسی.

*گفتگوی مادر بزرگ و پدر بزرگ

(م): دم صبحی لرزه تو جونم افتاد.

(ب): آره بزودی مهر ماه نصفه می شه.

(م): پشت بامها را دیدم خاک شیب بندیش پیدا شده.

(ب): کاه گندم از پارسال مونده یا نه؟

(م): آره برای امسال دیگه هست.

(ب): علی دیزل را سپردم فردا خاک رس بیاره. اگه صدای ماشین را متوجه شدی خودم را صدا بزن .محمد قاسم هم گفت کمکت می کنم یواش یواش کاه قاطیش کنیم بلکه روز جمعه بچه ها بیان کمک یه مقدار گل بمالیم روی گنبد ها تا خراب نشده.

(م):  اگر به این منوال باشه ما هم پشت بام ها را باید گیز و گُمب کنیم.

(ب باخنده): گیز و گُمب نیست همشهری ...ایزو گامِ.

(م): آره هر چی ..همونی که شما می گی.

 

(ب): این بز نرها که تو گله بودن از کی هستن.؟

(م):  از حاجی محمد علی خدا پدر بیامرز.هفته گذشته می گفت زمان مخصوص جفت گیری اگر بگذرد گوسفندی که غیر موقع بدنیا بیاد مال درست و حسابی نمی شه.

(ب):  شما هم فردا قوچ را تو گله رها کن.

(م): مردم آبادی راضی هستند؟

(ب):  بله که راضی هستند .آبادی اونقد گوسفند نداره که هر خانواری یک قوچ پرورش بده.

(م): آره سر زمستونی نگهداری شون مشکله. ماه بانو قنبر خبر داشت گوسفند همت آباد را هفته قبل دزد از طویله در آوردن که رحم خدا علم رضا متوجه شده و دنبالشون کرده .فرار کردن. زنها خبر داشتن معلوم شده این دله دزدای معتاد بودن.آشنا هستند.

(ب): خدا به ما رحم کنه این چه بلایی است که اینقدر جوانهای مملکت را بی غیرت کرده است.

(م): یه مشت گردو آوردم بشکنم صبحونه بخوریم، ببینیم خدا چی میخواد.

تماس با ما

با سلام خدمت همه دوستان گرامی به ویژه دوست عزیز جناب آقا یا خانم کریمی 

فرموده بودیدد از چه راهی می توانید با بنده تماس بگیرید. راه آن ساده و آسان است . یکی از سرراست ترین و بهترین راه ها همین صفحه وبلاگ بنده است که تقریبا مرتب با آن در تماس هستم . پیام های دوستان را می خوانم و بخصوص مطالبی که دوستان زحمت می کشند و می نویسند آنها را ادیت کرده و در صفحات وبلاگ می گذارم . 

اما دومین راه ارتباطی با بنده از طریق آدرس ایمیل بنده است : ( [e-mail]) این سرراست ترین و عالی ترین راهی است که می شود از طریق آن با هم پیامی را مبادله کرد یا در باره مسایل و موضوعاتی به مشورت و گفتگو نشست. 

در اینجا یک بار دیگر مایلم تاکید کنم که جلد دوم کتاب هشوا در حال آماده شده است . از همه دوستانی که تمایل دارند مطلب یا مطالب شان در این کتاب به صورت مکتوب منتشر شود خواهش می کنم تا ابتدای نوروز 1400 مطالب شان را به همین وبلاگ یا همان ایمیل بفرستند. ما بابت چاپ آثار دوستان هیچ دستمزدی به آنها نمی دهیم . یعنی نداریم که بدهیم و ضمنا هیچ دستمزدی هم نمی گیریم . فقط اینکه قطعا اگر مطالب شان چاپ شده بود نسخه هایی از کتاب را تقدیم شان خواهیم کرد. در ضمن هرکس انسان خیری را سراغ دارد که مایل به سرمایه گذاری در این باره باشد لطفا معرفی کنید . چون می خواهیم نام و مشخصات او را به عنوان حامی مالی این طرح معرفی کنیم . 

همانطور که قبلا هم تاکید کرده ام جلد دوم کتاب هشوا علاوه بر مسایل و مطالب عمومی شامل سه بخش مهم خواهد بود : یک داستان های خودم : دو : داستان های کوتاه دوست عزیزمان محمد رضا و سوم مجموعه ای از اشعار به زبان نایینی . همین جا می خواهم یک بار دیگر خواهش کنم اگر دوستان اشعاری به زبان نایینی سراغ دارند ( منظورم اشعار بدردبخور و بلند است نه اشعار فولکلوریک و یا شعرهای ضعیف و محلی ) برای بنده بفرستند تا به نام شاعر در کتاب آن را برای سایر دوستان منتشر کنیم. موفق و کامیاب باشید.